தமிழ் எந்தன் உயிர் – என்று

தலை உயர்த்தி சொன்ன

தமிழ்க்குடியின்

இளைய தலைமுறையின் பெயரிலும்

இற்றை நாளில்

இல்லை தமிழ்!

எம்குல மாணவர்களில்

எத்தனை பேருக்கு

எட்டுத்தொகையும்

பத்துப்பாட்டும்

பதினெண் கீழ்க்கணக்கும்

செவிவழிச் செய்தியாயேனும்

எட்டியது என்று

எமக்குத் தெரிகிலை!

முற்றோதிய தமிழ்ச் சமூகத்தில் – நன்கு

கற்றோதிய மாந்தர்கள் கூடிடும் வேளையிலும்

அவர்தம் நாவினில்

நற்றமிழ் நர்த்தனம்

நரிக்கொம்பே!   

அம்மியும் குழவியும்

அருகிவிட்டதைக் கூட

பொறுத்திடலாம் – ஆனாலும்

அம்மா என்றழைத்திட்ட குழவிகள்

அருகியதை -இந்நெஞ்சு

பொறுக்குதிலையே!

அந்நிய மொழியாம்

ஆங்கில இலக்கணத்தில்

அடிசறுக்கும் கணங்களில்

அவமானப்படுத்தும் நம்மவர்கள்

‘ஒரு ஊரில்’ என்று

‘கதை’க்கின்ற கயமையை

என்னென்று சொல்வேன்?

கால ஓட்டத்தில்

இம்மண்ணிலும் தமிழ் அருகியது – திரைப்

பண்ணிலும் தமிழ் அருகியது!

எம் மக்காள் – நீவீர்

தமிழ் இலக்கணத்தில்

வினைமுற்றும்

வினையெச்சமும்

மறந்திருக்கலாம் – ஆனால்

தமிழ் மறந்த – நம்

வினையின் எச்சமும்

வினையின் முற்றும்

சற்றும் சிந்தித்திலோம்!

தமிழ் –

ஒரு மொழியோடன்றி 

தமிழ் – ஒரு நிலம்!

தமிழ் – ஓரினம்!

தமிழ் – ஓர் அடையாளம்!

தமிழ் – ஒரு கலாச்சாரம்!

அச் சாரம்

அவனி உள்ளவரையில்

ஆழப்பதிந்திருக்க

இத்தமிழ்ப் புத்தாண்டில்

வித்திடுவோம் – ஓர் அச்சாரம்!